Selecteer een pagina
Home » Blog » Rouwbegeleiding » Rouwen » Het leek of ze niet in de gaten hadden dat ik erbij was

Het leek of ze niet in de gaten hadden dat ik erbij was

door | 11 nov, 2020 | Rouwbegeleiding, Rouwen

Op die avond hoorde mijn vader dat zijn broer was overleden. Samen met mijn vader en moeder gingen we naar zijn huis, ik moest mee want alleen thuisblijven was als 7-jarige geen optie. Toen we binnen kwamen zei mijn moeder tegen mij: “Ga jij daar maar op die stoel zitten, dan zie je niets. Het is niet goed als jij ome Henk nu ziet, nu hij dood is.”

En daar zat ik op het puntje van de te grote stoel, ze spraken heel zachtjes en waren toch druk doende. Het was zo`n rare situatie en ik voelde me zo buitengesloten, dat ik besloot op te staan en stiekem naar de achterkamer te gaan om te kijken waar Ome Henk zou kunnen zijn of hoe hij eruit zou zien.

Ik had geen idee

Maar tot mijn teleurstelling zag ik niets, het bed stond tegen de muur en mijn ouders en andere familieleden stonden er omheen met de rug naar mij, sommigen zacht snikkend.

Boos en teleurgesteld ging ik weer zitten en ben daar blijven zitten. Alle indrukken zonder er woorden aan te kunnen geven kreeg ik mee. Later op de terugweg werd er niets gezegd. Niet door mij en niet door mijn ouders. Het leek wel of ze niet in de gaten hadden dat ik erbij was.

Voor het eerst voelde ik, je praat niet over doodgaan of over de dood.

Daar heb ik als kind en later als volwassene heel veel last van gehad. Sterker nog in mijn werk als verpleegkundige op de kraamafdeling werden pasgeborene die dood werden geboren bij de moeder weggehaald. Je had het daar niet over en de ouders gingen zonder kind naar huis. Ik heb het over de jaren 80, gelukkig is dit jaren later veranderd en nu kunnen de ouders de overleden kinderen registreren. Maar dat werd toen doodgezwegen.

Rondom de bevalling van onze jongste zijn mijn ouders en schoonouders overleden. Als ik nu terugkijk, inmiddels 28 jaar geleden, heb ik lange tijd niet over de dood gesproken en heb ik het voor me gehouden. Vooral sterk zijn om het gezin draaiende te houden, er zijn voor de kinderen.

Gewoon doorgaan op wilskracht totdat mijn lijf aangaf dat het niet meer wilde.

Gelukkig heb ik op tijd ingezien dat het zo niet langer kon maar het duurde wel lang voordat ik de juiste hulp had gevonden. Ik legde de link niet met het overlijden en de meeste hulpverleners ook niet, ik had immers fysieke klachten.

Ik ben blij dat ik heb doorgezet om mezelf te uiten en dat ik nu sta waar ik wil staan. Tevreden en gelukkig, op eigen wijze omgaan met wat er op mijn pad komt aan verlies.

Het mag er allemaal zijn en ja… de toestemming komt van mij, de toestemming hoe ik ermee om wil gaan.

Herken je jezelf in mijn verhaal, of loop je op een andere manier vast? Kun je als moeder ondersteuning gebruiken bij het verlies van je vader of moeder?

Neem dan contact met me op

Het zou gewoon moeten zijn om over verlies te kunnen praten.

Marianne Verdijsseldonk

Over mij:

Met heel mijn lijf en leden heb ik ervaren wat het doet als je voorbij gaat aan jezelf. Als je maar door dendert op je wilskracht en blijft vechten tegen je verdriet. Laat mij je ondersteunen om te rouwen en te kunnen genieten

Gerelateerde artikelen

Doodgewoon, ook al is het ongemakkelijk…

Doodgewoon, ook al is het ongemakkelijk…

En dan zie ik de transformatie en ik word blij als ik haar na een aantal sessies al anders binnen zie komen.
Van ik elkaar gekrompen, voorovergebogen, huilend met harde lijnen in haar gezicht naar een vrouw met de schouders recht, stevige pas, mij aankijkend zachte lijnen in haar gezicht. In het gesprek is het fijn om de energie van de overledene te voelen en erover te kunnen praten.

Lees meer

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tweet
Share
Share
Pin