Selecteer een pagina
Home » Blog » Rouwbegeleiding » Rouwen » Doodgewoon, ook al is het ongemakkelijk…

Doodgewoon, ook al is het ongemakkelijk…

door | 7 dec, 2020 | Doodgewoon, Rouwen

Doodgewoon ook al is het ongemakkelijk…
In elkaar gedoken kwam ze binnen. Moeder van twee kinderen en 7 jaar geleden plots haar man overleden. Geen gelegenheid gehad om afscheid te nemen, heel plotseling tijdens een familie uitje.
Als ze gaat zitten begint ze te huilen. “Had ik me toch echt voorgenomen, niet meteen te janken en zit ik weer meteen. Zo gaat het de hele dag. Ik kan er niet eens gewoon over praten. Het is al zo lang geleden en ik ben er helemaal klaar mee om me zo leeg te voelen en heel de dag te moeten huilen.”
Als ze huilt, zie ik ze met een verstikkend geluid haar adem naar binnen slikken en zich proberen in te houden.
Ik nodig haar uit om door te ademen, rustig in en uit, een aantal keren achter elkaar. Om even uit te kunnen ademen, tot rust te komen en stil te staan bij haar spanning in haar lijf. Heel even al is het maar 20 tellen. Kijkend en voelend wat er is. In het gesprek een moment van pas op de plaats, alles mag er zijn en hoort erbij.
De volgende sessies die komen gaan we o.a. in op ruimte nemen om te rouwen, evenwicht in geven en nemen. Zo gewend om veel te geven en jezelf hierin te verliezen. Het is echt tijd om te leren ontvangen zonder er meteen iets voor terug te doen. Dat geldt ook voor ruimte in te nemen om verdrietig te zijn zonder je schuldig te voelen
Ik stem de begeleiding steeds af op het moment. Dit kan zijn een geleide meditatie, ademhalingsoefening, visualisatie, familieopstelling en bijna altijd een ontspanningssessie op de behandeltafel om echt op de zielslaag te kunnen ontspannen en de energiepunten in haar lijf te verbinden.
En dan zie ik de transformatie en ik word blij als ik haar na een aantal sessies al anders binnen zie komen.
Van ik elkaar gekrompen, voorovergebogen, huilend met harde lijnen in haar gezicht naar een vrouw met de schouders recht, stevige pas, mij aankijkend zachte lijnen in haar gezicht. In het gesprek is het fijn om de energie van de overledene te voelen en erover te kunnen praten.
Ze geeft aan: “Ik ben er nog niet, maar ik ben een heel eind op weg.”
Ik voel me bevoorrecht om rouwtherapeut te zijn en doe dit met hart en ziel.
Mijn missie is dat het doodgewoon is om over de dood te kunnen praten. Dood hoort erbij en hoe mooi zou het zijn dat we elkaar daarin kunnen steunen, ook al is het ongemakkelijk of schuurt het.
Hoe is dat voor jou?
Marianne Verdijsseldonk

 

Over mij:

Met heel mijn lijf en leden heb ik ervaren wat het doet als je voorbij gaat aan jezelf. Als je maar door dendert op je wilskracht en blijft vechten tegen je verdriet. Laat mij je ondersteunen om te rouwen en te kunnen genieten

Gerelateerde artikelen

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tweet
Share
Share
Pin